கையடிப்பது என்றால் நமக்கு நாமே சுயஇன்பம் செய்து கொள்வது மட்டுமல்லாது, துணைகளுக்கும் கையடித்து, விரல் விட்டு இன்பம் கொடுக்கும் நிகழ்வுகள் கொண்ட ஜாலி கதைகள்.
நான் எங்கள் apartment-ன் பக்கத்தில் இருக்கும் அந்த Coffee shop-க்கு என் laptop சகிதமாக நுழைந்தபோது என் கண்கள் வழக்கம் போல இரண்டு விஷயங்களை தேடியது. முதலில் counter-ல் அவன் இருக்கிறானா? அடுத்து எனக்கு பிடித்தமான Corner table காலியாக இருக்கிறதா?
Melbourne-ன் Tullamarine விமான நிலையம்… நவீன் தன்னுடைய passport-ஐயும், நிரப்பப்பட்ட immigration form-ஐ கையில் பிடித்துக்கொண்டு, அவ்வப்போது தன்னுடைய suitcase-ஐ தள்ளி தள்ளி நகர்ந்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் நின்றிருந்த queue கொஞ்சம் மெதுவாக தான் நகர்கிறது.
எங்கள் அலுவலகத்து பியூன் சைனுத்தீன் in-tray-ல் அடுக்கிய எனக்கு வந்த காகிதங்களில் இருந்து letter, bank statements மற்றும் promotional letter ஆகியவற்றை பிரித்தேன். ஒன்றிரண்டு உருப்படியான letter-கள் தவிர மீதம் எல்லாம் காட்டு மரங்களுக்கு பிடித்த கேடாக பேப்பராகி உபயோகமில்லாமல் நேரடியாக குப்பைக்கு போவது ப
ரோகிணி “ஏங்க! Electrician எப்ப வர்றான்?” என்று கேட்க, கார்த்தி “ஒரு பதினொன்னு பதினொன்னரை மணி வாக்குல” என்றான். ரோகிணி “ஓ! அப்படியா?… சரி! நான் யாழினியை coaching class-க்கு அழைச்சிட்டு போயிடுறேன்… நீங்க அவன் கிட்டே வேலை வாங்கிடுங்க…” என்று பிரச்சனைக்கு எளிதான வழி தந்தாள்.
எங்க வீட்டுக்கு பக்கத்துல இருந்த Clinic கொஞ்சம் வளர்ந்து ஒரு சின்ன hospital ஆயிடுச்சு. டாக்டர் தன் பக்கத்து வீட்டையும் சேர்த்து வாங்கி, இடித்து சேர்த்து கட்டி கீழே நோயாளிகளை பார்ப்பது, மாடியில் 10 படுக்கைகள் கொண்ட ஹால், அதற்கு மேலே அவரது வீடு என்று விரிவாக்கம் செய்துவிட்டார். Nurse அக்கா மற்ற அப்பிர
ஹோட்டல் JW Marriot… சூர்யா தன் luggage-ஐ எடுத்து வந்த room boy-க்கு தாராளமாக tips கொடுத்துவிட்டு, புன்னகையுடன் அவன் வெளியே சென்றதும் கதவை சார்த்திவிட்டு தன் உடைகளை கழற்றினான். ஐம்பது வயதானாலும் இன்னும் அவன் உடம்பு கிண்ணென்று இருப்பதற்கு இத்தனை வருட பத்தியமும், விடாத உடற்பயிற்சியும் தான் காரணம்.
“Passengers in Zone 3 are requested to come forward” என்ற ground staff-ன் அறிவிப்பை கேட்டதும் நான் எங்கள் boarding pass-ஐ பார்த்துவிட்டு எழுந்தேன். என் மனைவியிடம் இருந்து எங்களுடைய இரண்டு hand luggage-ஐயும் எடுத்துக்கொண்டு நகர்ந்தேன். நான் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தபடி அடி மேல் அடி வைத்து நகர, என்ன
செல்வா “முதல் தடவையா வீட்டுக்கு வர்றீங்க… Welcome home” என்று புன்னகையுடன் அகல திறந்த கதவை சுவற்றோடு ஒட்டி நின்று வழிவிட, குமரன் “நன்றி! நன்றி..” என்று வலது காலை வைத்து உள்ளே நுழைந்தான். செல்வா கதவை சார்த்திவிட்டு குமரனிடம் இருந்து backpack-ஐ வாங்கி தன் அறைக்குள் எடுத்துச்சென்றான். செல்வா திரும்ப வந்து TV-ஐ switch on செய்துவிட்டு, “Bathroom அங்கே இருக்கு… fresh up பண்ணிக்கோங்க” என்றான். குமரனின் தோளை அணைத்து “உங்க வீடு போல நினைச்சுக்கோங்க… be casual” என்று உரிமையோடு அவன் தோளில் செல்வா தன் தாடையை இருத்தினான். குமரன் “ம்ம்…” என்று செல்வாவின் முகத்தை தன் தலையால் லேசாக முட்டி சிரித்தான்.
ஜோதிகா living room-வில் சுத்தம் செய்துக்கொண்டிருந்த வேலையாட்ககளிடம் “Guys…. இன்னைக்கு சூர்யாவோட பழைய friend விக்ரம் வர்றாரு… ரொம்ப வருஷம் கழிச்சு இப்போ சூர்யாவும் அவரும் patchup பண்ணியிருக்காங்க… அவர் வந்துட்டு போற வரைக்கும் அவரை நல்லபடியா பார்த்துக்குறது உங்களோட பொறுப்பு” என்று கண்டிப்பாக சொல்ல, வேலை செய்துக்கொண்டிருந்த அவர்கள் தாங்கள் செய்துக்கொண்டிருந்ததை ஒரு நிமிடம் நிறுத்திவிட்டு, நிமிர்ந்து ஜோதிகா சொல்வதை கேட்டுவிட்டு, “ஜி! மேடம்…” என்று மீண்டும் தங்கள் பணிகளில் busy ஆனார்கள்.
நான் “ரோகிணி! நான் walking போயிட்டு வர்றேன்… வெளியே weather நல்லா warm-ஆ இருக்கு” என்று சொன்னபடி headphone-ஐ எடுத்துக்கொண்டு போய் shoerack-க்கு பக்கத்தில் இருந்த stool-ல் உட்கார்ந்துக்கொண்டு shoe-வை மாட்டினேன். ரோகிணி “போறதை சாயங்காலம் office-ல இருந்து வந்ததும் போகவேண்டியது தானே… இப்படி ஊரே தூங்குற நேரத்துல கிளம்புறீங்க..” என்று அங்கலாய்த்துக்கொண்டு வந்து நின்றாள். நான் “சாயங்காலம் வர்றப்போ கொஞ்சம் tired-ஆ இருந்துச்சு..
